Een kijkje vanuit mijn oog

Geplaatst op 8 januari 2015 door

large

Ik ben een puber van nu bijna 16, ik snap mijn generatie echt niet. Het woord ‘Swag’ nog steeds geen idee wat het in zou moeten houden en wat het zou moeten betekenen, is het echt van belang..? Van die rare verzinsel woorden?
En het is niet zo dat ik niks van de maatschappij snap. Ik snap het nut niet en het interesseert me niet. Maar wat betekent dat dan? Ben ik volwassener? Ben ik anders? Ik vind van niet. Mijn interesses zijn gewoon totaal anders dan de meeste 15/16 jarige.
Ik hou van het luisteren naar Metal en Klassieke muziek. Naar het kijken van Anime en het lezen van Manga. En om te tekenen, vaak manga figuren. Maar ook andere dingen zoals gezichten. Het lezen van boeken die mij interesseren. Het schrijven van verhalen om een passie te delen, of om gewoon zoals nu mijn werk te doen.
Ik praat niet zo veel, maar aan de andere kant ook weer wel. Ik zonder mijzelf liever af.
Misschien is dat iets slechts in de ogen van een ander. Maar ik bedoel het niet zo. Afzonderen is voor mij hetzelfde als zeggen: Ik wil je niet tot last zijn. En dat wil ik ook niet bij mensen.
Ik hoef niet gehoord te worden door de volwassenen in deze samenleving, ik zie namelijk veel dingen niet snel veranderen.
Misschien kijk ik te realistisch naar sommige dingen. Maar het grappige is, ik ben totaal niet realistisch ingesteld. Ik hou van fantasie, van dromen. Misschien dat ik mij daarom afzonder. Maar iedereen leeft naar wat hij of zij vindt dat “klopt”, wat “goed” is. Maar dat is voor iedereen anders. Het is een vage term om te zeggen dat iets “klopt”, dat iets “goed” is.
Als je dit leest, zouden we dan niet de conclusie kunnen trekken dat iedereen in zijn of haar eigen wereld leeft? Gebonden naar wat hij of zij vindt. Gevormd en gemaakt naar wat zijn of haar ideaal is. Zouden we daar op moeten oordelen? Terwijl iedereen het zelf net zo goed ook doet.
Mensen leven zoals zij willen en zijn opgevoed.
Misschien realiseren we het niet. Maar niemand is slecht geboren. Het zijn ervaringen die we met ons leven op doen, en hoe we getroost worden en beschermd als dat nodig zou zijn. De pijn die iemand verdraagt als het bergafwaarts gaat. We weten het verhaal van de mensen om ons heen niet. En toch blijven we maar oordelen. Ik word er gewoon een beetje misselijk van, van de weg hoe we met elkaar om gaan. Misschien ook een deel waarom ik mij afzonder, dat ik het liever anders had gezien. Maar misschien is mijn beeld van een ideale wereld wel vervormd door alles wat ik geleerd heb en meegemaakt heb. Nu zullen sommigen misschien zeggen: “Jij bent 15, wat kan jij nu al meegemaakt hebben waar door je anders bent gaan kijken op dingen?” “Wat weet jij daar nou van!?” Jammer genoeg meer dan er van mij verwacht zou worden.

Myrthe Blommaert